หลักการแบ่งพาร์ติชันเพื่อติดตั้งลีนุกซ์ให้มีประสิทธิภาพ

ความเป็นจริงแล้วการแบ่งพาร์ติชันเพื่อการติดตั้งลีนุกซ์นั้น ถ้าแบ่งพาร์ติชันเพื่อให้ติดตั้งได้ก็ไม่มีอะไรมาก แค่มีพาร์ติชัน  / (รูท) และ swap ก็เพียงพอแล้ว  แต่ถ้านำไปใช้เป็นเซิร์ฟเวอร์ใช้งานจริง จะมีปัญหาต่างๆ ตามมาเยอะครับ เช่นไม่สามารถกำหนดโควต้าให้กับผู้ใช้งานได้  ถ้าเกิดข้อมูลใน / (รูท) เต็มคราวนี้แหละเซอร์วิสบางอย่างก็สตาร์ทไม่ขึ้น  เกิดถูกแฮก แล้วแฮกเกอร์ไปแก้ไฟล์ใน /boot  คราวนี้แหละครับ ผู้ดูแลระบบคงนึกภาพออกนะครับว่ามันโหดร้ายขนาดไหน
การแบ่งพาร์ติชันไม่ได้มีหลักการตายตัว แต่ผู้ติดตั้งต้องรู้ว่าจะติดตั้งเซิร์ฟเวอร์เพื่อเอาไปใช้ประโยชน์อะไร และที่เก็บข้อมูลอยู่ตรงไหน เช่น

• ข้อมูลของผู้ใช้ อยู่ใน /home   
• จดหมายเข้าอยู่ที่ /var/mail
• ที่เก็บข้อมูลของเวบอยู่ที่ /var/www  
• ที่เก็บข้อมูลของ MySQL อยู่ที่  /var/lib/mysql
• ...

ถ้ารู้แบบนี้แล้วเราก็สามารถแบ่งพาร์ติชันได้อย่างมีประสิทธิภาพ
ตัวอย่าง เซิร์เวอร์

 /boot        100 MB        พื้นที่เก็บ Kernel และไฟล์ที่เกี่ยวข้องกับการบูท
/            10 GB         พื้นที่ของลีนุกซ์ซิสเต็ม
/home        5 GB          พื้นที่เก็บข้อมูลของผู้ใช้งานทุกคน
/backup      5 GB          พื้นที่ให้แอดมินไว้แบคอัพ
/tmp          256 MB       พื้นที่เก็บไฟล์ชั่วคราว 
swap         1 GB          พื้นที่ที่ใช้เป็นหน่วยความจำสำรอง เวลา RAM ไม่พอ  2 เท่าของ RAM  แต่ไม่เกิน 2 GB

มาดูข้อดีของเซิร์ฟเวอร์เครื่องนี้  
1.แบ่ง พาร์ติชัน /bootออกมา สามารถกำหนด ให้เป็นพาร์ติชันที่อ่านได้อย่างเดียวในไฟล์ /etc/fstab สมมติว่าถูกแฮก แฮกเกอร์ก็ไม่สามารถลบหรือแก้ไขไฟล์ ใน /boot ได้
2.สามารถทำโควต้ากำหนดพื้นที่ใช้งานให้กับผู้ใช้ใน  /home ได้  
3.พื้นที่ /backup  ไม่เกี่ยวข้องกับ /
4.ถ้าเกิดเผลอ เอาข้อมูลมาใส่ใน /  จนเต็ม ก็ไม่กระทบกับระบบ เพราะ  /tmp ออกมาต่างหากแล้ว

ลองคิดต่อเล่นๆ นะครับ ต้องการทำ mail เซิร์ฟเวอร์เป็นแบบ mbox  ให้มีพื้นที่ mail เข้าไม่เกิน 10  MB  และให้พื้นที่เก็บ mail ที่อ่านแล้วรวมถึงพื้นที่ใช้งาน คนละ  500 MB  ท่านจะแบ่งพาร์ติชันอย่างไร