เมื่อผมต้องสอนคอมพิวเตอร์ข้าราชการชั้นผู้ใหญ่
จาก mail FW นะครับ สนุกดี ใครจะเอาไปใช้บ้างก็ได้นะครับ
สัปดาห์ที่ผ่านมาผมถูกรุ่นน้องขอร้องให้ไปบรรยายกะทันหันวันรุ่งขึ้นเรื่อง
การใช้คอมพิวเตอร์เบื้องต้นที่ศูนย์ฝึกอบรมของหน่วยราชการ
เพราะวิทยากรซึ่งก็คือ
สามีของเธอป่วยกะทันหัน เธอให้ข้อมูลว่าผู้เข้ารับการอบรมชุดนี้เป็นข้าราชการ
ที่ถูกบังคับให้มาอบรมเพราะไม่ผ่านการประเมิน ความรู้ด้านสารสนเทศบางคน ซีแปด
ซีเก้าแต่มีแนวคิดศักดินา เห็นเอกชนคนไม่มียศเป็นบริวารไปหมดขอให้ผมอดทนบรรยาย
ให้จบตามหัวข้อ อย่าโต้ตอบ ผมรับปาก
เมื่อไปถึงห้องบรรยาย
ผมก็เริ่มเข้าใจคำพูดของรุ่นน้องแต่ละคนคุยกันอื้ออึงขณะผมแนะนำ ตัว
ชายคนหนึ่งพูดเสียงดังให้ผมสอนวิธีแชตหาคู่ การดูคลิปวิดิโอและเว็บไซต์โป๊
หลายคนหัวเราะสนับสนุนผมต้องตะล่อมให้เข้าสู่บทเรียนว่า
"ได้ครับแต่ต้องหัดเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ก่อน จึงจะเข้าไปดูได้"
ได้ผลทุกคนเริ่มหาปุ่มเปิดเครื่อง และความโกลาหลก็เริ่ม
เพราะวิธีเปิดปิดของเครื่องแต่ละรุ่นไม่เหมือนกัน
และที่น่าเวียนหัวที่สุดคือ ทำทุกอย่างแต่เครื่องไม่ทำงาน
หาอยู่นานจึงพบว่าปลั๊กไม่ได้เสียบแค่เปิดครบทุกเครื่องก็ถึงเวลาพักทานกาแฟแล้ว
หลังหมดเวลาพักผู้เข้าอบรมก็ยังยืนสูบบุหรี่หรือจับกลุ่มคุยกัน
ผมต้องประกาศผ่านไมค์เชิญเข้าห้อง บางคนมองด้วยความไม่พอใจ
ผมชี้แจงว่าต้องรีบสอน "เพราะยังมีอุปกรณ์ต่อพ่วงอีกมากมายที่ต้องเรียนรู้
เช่น มอนิเตอร์คีย์บอร์ด เมาส์ โมเด็ม ยูพีเอส..."
คุณพี่ผู้หญิงคนหนึ่งพูดแทรกขึ้นมาว่า
"ขอโทษนะคะตามระเบียบสำนักนายกฯ เวลาพิมพ์เอกสารราชการต้องใช้ภาษาไทย
ช่วยแปลไอ้เตอร์ๆเด็มๆ อะไรของคุณให้เป็นคำไทยหน่อยได้ไหมคะ
จะได้ก่อประโยชน์กับการทำงานบ้าง..."
มีเสียงลอยมาตามลดให้ได้ยินจากท้ายห้องว่า
เด็กสมัยนี้ติดไทยคำฝรั่งคำอยากให้รู้ว่าจบนอก
ผมฉุนกึก สูดหายใจยาว
"ได้ครับงั้นเอาใหม่ เรารู้วิธีเปิดเครื่องคณิตกรณ์แล้ว
บางเครื่องอาจเป็นคณิตกรณ์ส่วนบุคคล บางเครื่องเป็นคณิตกรณ์วางตัก
แต่ไม่ว่าอย่างไรมันจะทำงานไม่ได้ ถ้าขาดชุดคำสั่งระบบปฏิบัติการและ
ชุดคำสั่งประยุกต์อื่นๆประการต่อมา คณิตกรณ์จะต้องมีครุภัณฑ์ต่อพ่วง
ซึ่งทำหน้าที่หลักสองรูปแบบ คือ นำเข้าข้อมูลไปส่งหน่วยประมวลผลกลาง
กับนำข้อมูลที่ประมวลแล้วมาแสดงให้เราดู"
ผมชี้ไปที่จอภาพ
"นี่คือเครื่องเฝ้าสังเกตซึ่งอาจหนาเทอะทะแบบจอโทรทัศน์
หรือเป็นจอภาพผลึกเหลวที่ให้ความคมชัดกว่า
ส่วนครุภัณฑ์ต่อพ่วงที่นำเข้าข้อมูลไปให้หน่วยประมวลผลกลาง
อาจอยู่ในรูปหน่วยขับ ก และหน่วยขับ ข ซึ่งสามารถอ่านและบันทึก
ข้อมูลเก็บไว้ในแผ่นบันทึกชนิดอ่อนปวกเปียก(floopy)
หรือในจานบันทึกแบบแข็งที่หน่วยขับ
อุปกรณ์นำเข้าและส่งออกข้อมูล ยังมีในรูปแบบอืนๆอีก เช่น
เครื่องกราดภาพตัวกล้ำและแยกสัญญาณ โทรภาพ
แต่ที่ขาดไม่ได้เลยคือสิ่งนี้"
ผมยกคีย์บอร์ดขึ้นมา
"แผงแป้นอักขระซึ่งเป็นอุปกรณ์สำคัญที่สุดที่เราจะป้อนชุด
คำสั่งเข้าสู่เครื่องคณิตกรณ์จะเห็นว่าบนแผงแป้นอักขระจะมีกระดุมหรือ
ปุ่มอักขระมากมายมีทั้งที่คุ้นเคยกันดี เช่น มหัพภาค อัฒภาค ทวิภาค วิภัชภาค
ยัติภังค์ ปรัศนี อัศเจรีย์ เสมอภาค สัญประกาศ ทีฆสัญญากับที่ยังไม่ได้บัญญัติ
ศัพท์ เช่น กระดุมสอดแทรก กระดุมเข้าไป กระดุมหลบหนีกระดุมอวกาศถอยหลัง
หรือ backspace..."
วันนั้นไม่มีใครได้ดูคลิปวิดีโอ
ต่อมาผมได้รับผลการประเมินการสอนว่า
"ไม่น่าพอใจและพูดภาษาไทย แต่ไม่รู้เรื่อง"


เพิ่มเติม..
เพิ่มเติม...
มีนาย ๆต่อหลายคนที่เป็นระดับผู้ใหญ่ ไม่ว่าในกระทรวง กรม โรงเรียน หรือแม้แต่ อบจ อบต ที่หลายๆคนไม่ยอมแม้ที่จะเรียนรู้ นายที่พยายามเรียนรู้แต่รับไม่ได้ ผมนับถือมากๆๆ แต่สำหรับบางท่านจะไม่รับรู้อะไรเลยทั้งๆเป็นสิ่งจำเป็นที่ท่านต้องใช้อยู่ทุกๆวันในสมัยนี้ นายบางท่านก้อสั่งการลงมา แต่สั่งในสิ่งที่มันเป็นไปไม่ได้ในหน่วยงานท่าน เพราะว่าทรัพยากรในหน่วยงานของท่านม มันมีแค่นี้ กรรมก้อเลยมาตกอยู่ที่ลูกจ้างคอมฯ ตาดำๆนะซีครับ พอเราเสนอว่า "ท่านครับ เราทำได้ แต่ต้องมีงบทำตรงนั้นตรงนี้..." เจ้านายบอก "ก้อไปทำงบเบิกซี่..." ทำงบเบิกไป 3 เดือนไม่มีเซนต์ แล้วพอนายข้านึกได้ก้อบอกว่า "ที่ฉันสั่งงานไป ผ่านไปตั้ง 3 เดือนแล้ว ทำไมไม่เกิดผล" โอ...พระเจ้าจอร์จ มันยอดมาก... ท่องเว้าในใจเจ้านายถูกเสมอ..
ลูกจ้างคอมฯ อยากจะโดดตึกตาย...
เข้ามาที่
เข้ามาที่นี่โดยบังเอิญ...ขอแจมด้วยคนนะ
ผมก้อเป็นคนหนึ่งซึ่งเคยเป็นวิทยากรสอนคนระดับ บิ๊กๆๆมา เช่น ปลัดจังหวัด ผู้ว่าฯก้อมี เป็นการเรียนแบบตัวต่อตัวเลย ก้อเป็นอย่างที่ท่านบอกนะครับ เขารับๆๆไม่ค่อยได้กัน อย่าให้ไปสอนพวก word excel หรือว่า ทฤษฏีคอมฯเลย ไม่รู้เรื่องหรอก
สุดท้ายผมจึงได้ถามท่านๆว่า "ท่านครับ อะไรบ้างที่ท่านต้องใข้อยู่กะงานปัจจุบัน??" สุดท้ายผมได้คำตอบและก้อได้สอน
1.เข้าเว็ป กระทรวง
2.ดาวน์โหลด หนังสือราชการ
3.สอนใช้ e-mail (รับ-ส่ง)
แค่ 3 อย่าง ก้อเกือบเอาชีวิตไม่รอดเช่นกัน
พอกันเลยทั้งคนสอนและคนเรียน
เห็นใจจริงๆ แค่นึกถึงผมก็สยองแทนแล้ว เพราะมีผู้ใหญ่แบบนี้แหละบ้านเมืองถึงไม่พัฒนาไปไหน แล้วคิดดูนะผู้ใหญ่ประเภทนี้แหละที่ได้บริหารประเทศในทุกยุคทุกสมัย ควบคุมศูนย์อำนาจต่างๆ ชอบถือยศถืออำนาจ คนอายุน้อยกว่าสอนแล้วไม่ยอมรับ เคยเจอแบบนี้เหมือนกัน เฮ้อ เหนื่อยหัวใจ
แต่ว่านะ แหม่ ปากคอเราะร้ายได้ใจดีเหมือนกันนะ หุหุ มันดี นึกมาได้แต่ลำคำ เก๊งเก่ง ไปด่าแข่งกับกราเทยได้เลยนะเนี่ย
ไดโนเสาร์ (dinosaur)
ฮ่าๆๆๆๆ สะใจจริง ๆ ลุง ๆ ป้าทั้งหลาย เต่าล้านปีกันจริง ๆ ไม่ยอมรับอะไรใหม่ แล้วยังมาว่าเค้าอีก อยากให้ใช้ภาษาไทยดีนัก ก๊าก ๆๆๆๆๆๆ ทำได้ดีมาก ๆ ค่ะ พี่โสถูกใจวัยรุ่น(รุ่นไหนเนี้ย) ก็ว่าซิบ้านเมืองถึงได้เจริญฮวบ ๆ ขนาดนี้น่ะ